Menu
- Nieuwsbrief voor abonnees
- Gratis Digi-Kwest nieuwsbrief
- Digi-Kwest nieuwsbrief archief
- Boeken
- Enkwest in de vakpers
- Verklarende woordenlijst
- Online Artikelen
Contact
- Enkwest Opleiding & Advies B.V.
- Deventerstraat 31
- 7311 LT Apeldoorn
- Tel. 055-576 97 87
- Rekeningnr. ING 65.37.51.044
- K.v.K. Apeldoorn nr. 0818.7209
En-Kwestie: Familiezaken (december 2011)
Kerst op zich is natuurlijk een gruwel. Het echte fijne eraan is dat je weet dat het moment van de goede voornemens er aan zit te komen en je nog een klein weekje hebt om je flink uit te leven. Helaas moet dat ‘uitleven’ rond kersttijd veelvuldig in verplicht gezelschap van familieleden. Nu is het ook weer niet hele grote ramp, het zijn maar twee dagen. De eerste kerstdag haar familie de tweede de mijne, de ene keer rijdt zij de andere keer ik. Op de terugreis apathisch over de verlaten snelweg starend, langzaam bijkomen van het avontuur en dan, als de immer meeluisterende oortjes van de kinderen (die zich bijkans nog beroerder hebben gedragen dan het kerstdiner van vorig jaar) op een kussen zijn gevleid, de hele genante happening samen nog eens doornemen.
Twee dagen familie is te doen. Net. Een derde kerstdag zou wel eens de laatste gezamenlijke kerstdag kunnen zijn. Bereid u echter maar voor op een leven lang kerstfeest. Dat hebben we te danken aan staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten van Volksgezondheid, Welzijn en Sport. Na de volledig irreële boodschap van haar collega op Onderwijs, Cultuur en Wetenschap, minister Van (ver)Bijsterveldt om ouders toch vooral op basisscholen mee te laten draaien en ’s middags met thee en biscuits klaar te zitten, kon en wilde de staatssecretaris (of is het secretaresse?) niet achterblijven.
Haar boodschap is dat we onze ouders, de grootouders van onze kinderen ook van thee en biscuitjes moeten voorzien. Ouderenzorg moet in de eigen omgeving worden opgepakt, dat heeft de staatssecretaris immers zelf ook gedaan. Nu is dat bij haar niet zo vreemd, het was immers haar vak. Mijn vak is het niet. Het idee dat ik ooit de bejaarde billen van mijn ouders moet wassen, doet mij ’s nachts zwetend wakker worden.
Als het aan de hierboven aangehaalde bewindsvrouwen ligt, moet er dus meer tijd in kinders en ouders gestoken worden. Wat vinden de beschermheiligen der arbeidsparticipatie Kamp en De Krom daarvan? Zij willen dat ik meer ga werken. Wellicht moet ik meer ‘out of the box’ denken, maar ik zie het niet. Het één sluit het ander uit. Sterker nog, toen ik nog geen kinderen had, wilde ik nooit zo lang per dag werken als nu. Ook het ouderlijk nest heb ik verlaten zodra ik net genoeg kon verdienen om een vierkante meter in de grote stad te huren.
Denk niet dat het een uitwerking is die alleen op mij van toepassing is. Ik krijg met kerst altijd van die ongetwijfeld geinig bedoelde kerstkaarten van vrienden en collega’s. Deze verder ogenschijnlijk niet verstandelijk beperkte dames en heren, hebben het idee dat het leuk is om hun kinderen voor de kerstkaart te gebruiken. Nietsvermoedend open je een envelop of bijlage van een mail en kijk je recht in de ogen van twee tot zeven hulpeloze kindertjes die gehuld zijn in engelenkostuum dan wel getooid zijn met kerstmuts of elandhoofd. Mocht u zich bezighouden met dergelijke goede wenspraktijken in terreurverpakking; hou er mee op! We weten dat je heel erg graag hard en veel werkt, confronteer ons niet met de reden ervan!
Enfin, de conclusie is dat zowel ouders als kinderen goed zijn voor arbeidsparticipatie: je gaat er van werken. Minister Kamp! Bescherm ons tegen uw collega’s!